Funny People Judd Apatow, 2009

Wat een gekke film. Ik heb Apatow altijd gewaardeerd om The 40 Year Old Virgin, vooral omdat de film bewees dat Steve Carell een film kan dragen, maar ook omdat het een raunchy sex comedy was met een hart. Een enorm hart. En dan maakt de inspiratieloze visualisatie weinig meer uit. De spirituele opvolger ging naar mijn mening dan weer de verkeerde kant op. Knocked Up was te lang, vertelde te weinig en draaide te veel om de grappen en bijkarakters, waardoor ik geen focus kon houden op het verhaal. En toen kwam Funny People, een film die nog langer is, nog minder verteld en nog meer draait om de grappen en bijkarakters.

Maar het grote verschil is dat Funny People het verhaal verteld over een stervende komiek en daar de komische zijstapjes en bijfiguren noodzakelijk zijn om de filmwereld geloofwaardig te maken. Als George Simmons (Adam Sandler) dan in een café zit met Eminem en praat over dat zij niet meer een McDonals in kunnen lopen vanwege hun faam, of een grapje grolt met Sarah Silverman, dan is dat daar om twee redenen: a) Judd Apatows fascinatie met comedy en komieken b) omdat het noodzakelijk is voor de algehele sfeer. Zo’n scène met een willekeurige komiek is als de setdressing van Blade Runner. ‘nuff said, daarover.

Inhoudelijk heeft Apatow zijn hart op de goede plek zitten, dat is nooit het probleem geweest, maar er is echter iets anders aan de hand. En daarmee kijk ik naar de structuur. Waar zijn vorige films nog enigszins aanvoelden als plotgestuurd met enkele uitstapjes valt Funny People nog het best te omschrijven als plotloos en character-driven. We kunnen bepaalde dingen raden, maar de losse wijze waarop Apatow het verhaaltje verteld lijkt nog het meest op de wijze waarop onze levens verlopen. Dat klinkt heel zwaar, maar ik vond het enorm toepasselijk in een film over dood en leven.

Het is geen ultiem meesterwerk, want daarvoor mist het nog wel de nodige focus, maar tegelijkertijd is het ontbreken van focus het sterke punt van de film. En dat bedoel ik met ‘een gekke film’. Eigenlijk vond ik alle personages onsympathiek, maar toch snapte ik de keuze en leefde desondanks mee met wat er op mijn scherm plaatsvond. Wederom was het visueel onopvallend (zoals alle comedy’s in deze Kevin Smith generatie), maar toch bespeurde ik soms een bepaalde cinematografische kundigheid die het ver boven gemiddeld wist te houden. Een gekke film die me raakte en vermaakte. And sometimes that’s all I need.

8

# | 08-09-11