Shadow of the Colossus is vermoedelijk mijn favoriete videogame. Het is ultiem minimalistisch, maar desondanks wist het als één van de weinige games me volledig mee te slepen in zijn wereld, karakters en verhaal. Deze game toonde me dat videogames net zo’n sterke emotionele reactie kunnen losmaken als films en literatuur. Uiteraard hebben deze media stuk voor stuk hun eigen voor- en nadelen, niettemin zie ik ze dankzij Shadow of the Colossus op dezelfde hoogte. Het probleem is echter dat er nog steeds te veel ‘spelletjes’ worden gemaakt die pretenderen dezelfde emotionele lading te willen hebben. En dat is vervelend.
