Ik zou mijn sporadisch geüpdatet weblog beter de bovenstaande titel kunnen geven. Echter houd ik het deze keer wat korter.

Eerste
Mijn vriendin en ik hebben nu voor 90% zekerheid een kamer in Amsterdam, alwaar wij onszelf zullen vermaken met stagebezigheden. Waar ik stage zal gaan lopen is zelfs voor mij nog een flink raadsel.

Tweede
De bezigheden rondom mijn lang lopende documentaire over die ene band waar weinig mensen van hebben gehoord, maar kennen omdat JunkieXL er in speelde. De laatste werd op Oerol gespeeld en nu doe ik inspiratie op uit Interview Project (ja, die van Lynch’ zoon) voor mijn eigen Interview Onderdeel.

Derde
Green Punch staat inmiddels ook alweer een dikke maand of twee volledig online. Dagelijks worden er foto’s geplaatst, af en toe komen er wat stripjes en verhaaltjes en het forum wordt redelijk bezocht. Ik lieg. Het forum is dood.
Achter de schermen werken we ook alweer net zo lang aan de film en een nieuwe plaat. We hebben nu zowaar drietal sketches opgenomen (waarvan ik er twee deze week wil monteren) en het nieuwe werk begint ook langzaam te groeien.

Ik zal vaker updaten. Anders volg me maar op Twitter.

Als je het over stroomversnellingen hebt: nadat ik het project uit mijn blogstukje had afgerond kreeg ik via mijn opdrachtgever/leraar te horen dat het overal enorm gewaardeerd werd. Van de vier nummers die de Fokkers hebben ingespeeld hebben we er drie gebruikt, puur vanwege de onkunde van de techniek die dag. Met name het camerawerk werd armoedig uitgevoerd en doormiddel van een heftige montage probeerde ik de wanhopige zooi nog een beetje te redden, maar dit kwam me in tijd flink zuur uit mijn lichaamsgaten. Er is er echter van de vier maar eentje die ik graag aan de wereld wil tonen en dat is het derde nummer: een bak rommelige ska-punk.
Momenteel staan er twee, door mij afgekeurde, nummertjes ergens verstopt op 3voor12, maar die verkeren in zo’n verschrikkelijke staat dat ik deze ten zeerste afraad. En dan heb ik het niet over YouTube. Ik heb het over zo’n terminale kwaliteit dat ik als regisseur elke keer een beetje moet huilen als iemand er naar kijkt. Gelukkig wordt die hele meuk spoedig vervangen door goede-kwaliteit-video’s en arriveert nummertje drie (volgens mij Lullaby geheten) op mijn Vimeo-account.

Inmiddels zijn we alweer tweetal maanden verder waarin veel is gebeurt. In chronologische volgorde:

EEN
8 oktober 2008; ik stuur mijn eerste mailtje naar IJswater Films hoofdmeester Marc Bary.
9 april 2009; ik zit samen met de producent en de opnameleider te praten over mijn negen dagen op de set van One Night Stand Alex In Amsterdam.
Het kostte me uiteindelijk een hoop gemail, gesmeek en puppy-oogjes, maar zondag 26 april stond ik eindelijk op de filmset van die genoemde One Night Stand. Onder regie van Michiel ten Horn (aanstormend talent in het maken van jeugdige, frisse films en videoclips) rende de Limburgse Alex uit de titel zich rot voor het meisje dat zijn portemonnee heeft gestolen in onze hoofdstad. Met een filmcrew van zo’n twintig koppen vlogen we van gracht naar steeg, met moeite het verkeer en de onaardige mensen uit beeld houdend. Spannend wordt het dan helemaal wanneer er voor je neus een deal wordt afgerond en dan naast je iemand zijn heroïne oprookt. Noem het levenservaring, ik ben immers ook maar dorpsknul.
Na negen dagen rennen, zweten en m’n hoofd erbij proberen te houden had ik mee geleerd dan in een heel schooljaar en wist ik plotseling precies hoe ik mensen kon inspireren om hetgeen te maken wat ik graag wil zien. Nogmaals bedankt Michiel, Dirk (de opnameleider) en de rest van de waslijst.

TWEE
Twee weken later stond ik met de bovengenoemde ervaringen aan kop van een tweede Studiosessie in Mozart Ave, ditmaal met een singer/songwriter als onderwerp. Opvallend was hoeveel overzicht ik bleef houden, terwijl ik de eerste keer momenten met mijn handen in het haar stond te hyperventileren. Ik was meer zelfverzekerd, wist precies wat er moest gebeuren en hield van mijn haast dictatoriale bazuinen. Daarbij had ik ervoor gekozen dat dit meteen mijn laatste Studiosessie werd, gezien ik me moest focussen op mijn Weekend At Waikiki Documentaire en na de zomervakantie ver weg op stage moest. Een vervanger zou ten tonele moeten verschijnen en die moest ik trainen. Wederom voelde ik me de regisseur, hoe ik haar uiteindelijk losliet achter de mixtafel en haar liet nadenken over het beeld, hetgeen dat ze hiervoor een beetje voor lief nam.
Ook hiervan zal een voorbeeld op mijn Vimeo verschijnen, zei het niet dat ik ervoor heb gekozen twee nummers aan elkaar te plakken doormiddel van een interview. Het geheel zal net geen tien minuten duren.

DRIE
Vlak na het zien van de eerste beelden werd mijn opdrachtgever/leraar gebeld door 3voor12. Of hij een vervangende cameraman wist die mee zou helpen om de releaseparty van de Fakkelbrigade vast te leggen. Ik bleek de aangewezen man, dronk mijn Jus D’Orange naast een dinerende Typhoon, kwam verward het podium op, stond anderhalf uur met gebogen rug en mocht uitpuffen in een Hotel naast Hedon. Ervaring rijker. Weinig geleerd.

VIER
De laatste handelingen die ik verricht hebben te maken met mijn komende online portfolio, mijn Weekend at Waikiki Documentaire en opgestapelde ideeën van eigen werk dat deze zomer hopelijk het licht gaat zien. Ik zal een update plaatsen zodra er iets nieuws te bezien is.

Het gaat de afgelopen twee weken in eens heel vlug, maar om verwarring te voorkomen zal ik bij het begin beginnen. Wat volgt is een verslag van het eerste project dat ik deed en waar het allemaal mee begon.

maandag 30 maart 2009
Ons lokaal is verhuist naar een nieuwe locatie. Het Deltion College is al zo’n 3 jaar bezig met het bouwen van de faculteit van de toekomst en die is nu eindelijk bewoonbaar verklaard. Mijn leraren hadden twee weken nodig om alles te verplaatsen en dat ging gepaard met het nodige gevloek en getier. Zo raakten ze een aantal camera’s, een belangrijke iMac en een hoop statieven kwijt, bleek het lokaal kleiner dan verwacht en hebben we nog steeds geen controle over het licht noch de airco. Ik heb het lokaal inmiddels al omgedoopt tot ‘Het Aquarium’ (doordat het lokaal volledig uit glas bestaat) en is de montageruimte tegenwoordig ‘Het Slachthuis’ of ‘De Slagerij’ (glanzend witte tegeltjes, TL-verlichting). Eén van mijn leraren heeft er zelf al een poster van een stuk vlees opgehangen.
Bij het voor de zoveelste keer inlopen van het lokaal word ik geroepen door een kluitje leraren. Zij leggen in mijn schoot een regie/montage opdracht voor 3voor12. Ja, die 3voor12. Er zal een band komen en die zal een paar nummers spelen die worden opgenomen in de studio naast het gloednieuwe Theater van school en dat hele zwikje zal terechtkomen op de site van dat VPRO subonderdeel. De band heet De Fokkers.

dinsdag 31 maart 2009
Rennen, vliegen, springen, als ik het voor die dag niet had gekund heb ik het vandaag geleerd. Alles is aan het einde van de middag maar half aangesloten en ik maak mij ernstig zorgen over de opnamedag, die morgen zal plaatsvinden.

woensdag 1 april 2009
Het is de bedoeling dat de band een liedje speelt en dat zo vaak mogelijk wordt herhaalt totdat de geluidsstudio er tevreden over is. Ondertussen stuur ik drie onervaren cameramensen aan die moeten opmaken uit mijn nummertjes-geroep (iedere cameraman heeft zijn eigen nummer) of zij op dat moment live zijn, want ik moet de beelden live mixen of: live monteren. Dan, na de goedkeuring van het geluid en de keuze welke take wordt gebruikt, speelt de geluidsstudio het nummer af alwaar de band zal moeten playbacken. Vaak ben ik als livemontageman pas na drie van die ‘videodubs’ tevreden met het resultaat en duurt het zeker een uur voor we verder kunnen met het volgende nummer. Daarbij hebben we inloop van een publiek en merk ik pas aan het einde van de dag dat de twee dames van 3voor12 Overijssel ook op bezoek waren geweest. Ik herinnerde me op dat moment dat ik inderdaad twee meisjes, waarvan eentje met mooi blond krullend haar, de hand heb geschud en wat vaagjes aan heb zitten kijken. Ze deden alsof zij mij wel kenden, wat me onzeker maakte.
Op de terugweg, in de trein naar Nijverdal die ik nog maar net heb gehaald, schrijf ik “Het moment dat iedereen eindelijk naar de rushes kijkt, iets waar ze vermoedelijk de hele dag reikhalzend naar uit hebben gekeken, en dan klappend hun werk aanprijzen doemde een ongekend gevoel op. Ik regisseerde hen!”
Zelfvoldaan is het goede woord.

van donderdag 2 april tot dinsdag 14 april 2009
Na wat gediscussieer komen we uit op het gebruik van drie nummers. Het montageproces zit als volgt in elkaar:

1. Er is met drie camera’s gefilmd. Er is maar een take uitgekomen die we uiteindelijk gebruiken, op die take zijn de zogeheten videodubs gebaseerd. Per track zijn er elke keer zo’n drie videodubs gedaan. De eerste stap is om al deze beelden op de PC te krijgen, ‘capturen’ geheten. Ik moet dus drie keer vier takes per drie camera’s capturen. Als een gemiddeld nummer 3 minuten duurt ben ik daar dus ruim anderhalf uur mee bezig. Maar daarvoor moet ik wel eerst de juiste takes opzoeken, want zoals dat bij onervaren mensen de regel is gaat er van alles mis. Mensen zetten te laat hun camera aan, waardoor takes onbruikbaar worden, of er wordt geen shot genomen van het klapbord, waardoor ik geen idee heb welke take het überhaupt moet zijn. Dit is het meeste werk, omdat ik naar details moet zoeken en ik maar net moet hopen dat het significante detail in beeld is bij alle drie de camera’s.
2. Dan moet ik monteren. Dit heeft het voordeel dat ik in Final Cut Pro kan multiclippen wat betekend dat ik alle 9 takes synchroon moet leggen, tegelijk kan afspelen en op die manier live kan mixen. Met het eerste nummer dat ik op die manier monteerde ben ik zo’n 5 uur bezig geweest. De keren daarop was de monteer tijd wat korten, maar wederom was ik vaak pas rond een uur of 8 thuis (terwijl ik rond 9 uur, half 10 op school stond).
3. Daarbij krijg ik telkens nieuwe mixes van de geluidsstudio binnen die ik er opnieuw onder moet gooien. Dat kost minder tijd dan het monteren, maar neemt veel vertraging met zich mee.
4. Leraren en gerelateerde personen komen ook de hele dag in en uit lopen, dus ik moet hier altijd op voorbereid zijn en iets briljants kunnen laten zien. Iets waar hun hartje sneller van gaat kloppen. Dit lukte me in de eerste montage, maar het nummer dat daarvoor werd gespeeld en ik pas na de eerste montage ging doen viel in vergelijking zoveel tegen dat de hartjes chronisch wat langzamer klopten. Een tip: begin altijd met het slechtste, zodat je hoe dan ook vooruitgang toont. Heb je een opzwepend nummer waar iedereen helemaal laaiend over is? Dan monteer je die als laatste. ‘De klap op de vuurpijl’ noemen ze dat.
5. Uiteindelijk moet alles afgewerkt worden. Is er een te groot verschil in de kleuren van de shots, dan zal ik die moeten rechtzetten via kleurcorrecties. Daar zit veel tijd in. Heel veel tijd.
6. Zodra alles pico bello is gevonden door mijn opdrachtgevers exporteer ik de hele handel naar het gewenste formaat en haal ik mijn handen er vanaf. Ik ben nu ongeveer een week verder en ik heb sinds het exporteren niets meer gehoord van het project, afgezien dat het vandaag zal verschijnen op de 3voor12 site.

Ik ben denk ik weer aan het schrijven, dat wil zeggen: ik heb eindelijk weer zin om te schrijven. Vorige week zat ik in de trein en kreeg ik een idee voor een boek dat ik vermoedelijk nooit zal schrijven. Maar het idee was er en het was best een goed idee, vond ik. Dan zal ik nu weer voor je opsommen waar ik mee bezig ben, waardoor ik ongelofelijk veel verzuim vertoon in het afronden van mijn top 25 muziek albums van 2008.

Ten eerste
Heb ik met wat vrienden rond de jaarovergang een stom muziekprojectje op het internet gegooid. De site ziet er redelijk hip uit, evenals de door mijn verkering in een fotostudio gemaakte foto. Echter schijnen mensen van een Woerden’s poppodium en stripmaker Bandirah fan van ons te zijn en willen ze dat wij op hun feestjes komen optreden. Of schreeuwen. Of hun feestjes verpesten. Je weet het maar nooit met een viertal dat oppert over dode kinderen klaar te willen komen. Andries Knevel zou het verbieden, zelfs al zit hij diep in zijn geloofscrisis.

Ten tweede
Ik was filmmoe. Ik was conceptmoe. Ik was schrijfmoe. Ik kon niets anders dan ambient (een muziekstijl waar weinig variatie een soort hypnotiserende of rustgevende uitwerking heeft, zeg maar: lange aanhoudende tonen die harmonieus echt perfect op elkaar aansluiten en zodoende een prachtig geheel vormen) luisteren terwijl ik The Wind-Up Bird Chronicle (van Murakami) uitlas. Dankzij dat boek kwam ik een beetje over alles heen, hoe gek dat ook klinkt. De mensen die het boek hebben gelezen kennen de zwaarte ervan en zullen hun wenkbrauwen optrekken. Niettemin raakte ik in een extase en wou ik ook weer dingen maken en doen.

Ten derde
Eigenlijk ben ik op stage, maar omdat ik die documentaire over oude grijze muzikanten moet afronden zit ik eenzaam in een kantoortje van allerlei dingen te regelen. Iets wat ik overigens wel heb geleerd afgelopen week, dat regelen. Als er ergens een concertregistratie gedraaid moet worden is regelen het belangrijkste wat er is. Ik moest ervoor zorgen dat vier grote video camera’s, vijf lange XLR kabels, drie BNC haspels, een krat gevuld met een communicatieset, een ADAT (een of ander handig geluidsopnameding), een videomixer, een geluidsmixer, een tapedeck, vier jonge en luidruchtige knullen, een vriendinnetje, twee leraren en mezelf terecht kwamen in het fantastische Sneek. Daarvoor moest er een bus komen, en vervoer vanuit Hoogeveen, waar ik en mijn verkering op dat moment bivakkeerden. Overigens was er ook een tweede klas Video en Fotografie die dezelfde videoset nodig hadden, toevallig de dag voor mijn project. Zij maakten al onze tapes op, waardoor al onze ambitieuze plannen het water in wandelden. Uitermate vervelend, veel stress, doch prachtig werk.

En op die manier, en vele ongenoemde anderen, vullen mijn dagen zich met bezigheden en afleiding. Zoveel bezigheden dat ik nu tijdens mijn werk deze lap tekst zit te typen. Je moet je als lezer dan ook heel gelukkig voelen dat ik het fatsoen opbreng om je op de hoogte te stellen van mijn verzuim.

(een leuke alinea waarin ik het verhaal waardig afsluit en wat grapjes maak om de boel wat op te fleuren)