Voor mijn gevoel duurde het te lang, die zomervakantie. Ik voel me helemaal niet op mijn gemak als ik niet vooruit lijk te gaan. Figuurlijk vooruit, want lopen doe ik wel. Voor mijn gevoel heb ik 2 á 3 maand stilgestaan. En ik ben daar best slecht van geworden laatst.

Maar school is weer begonnen en hoewel de eerste helft van de week nog een beetje naweeën vertoonde van mijn vreselijk lege vakantie ging het daarna meteen goed. Zo goed dat ik momenteel werk aan maar liefst vier opdrachten tegelijk.

1. Ongetiteld Zelfportret 3 (werktitel)
Ik denk dat ik er een jaarlijks terugkerend onderwerp van ga maken, een kort filmpje waarin ik laat zien waar ik sta in het leven (of: het befaamde Zelfportret). Na 3 Minuten, Het Leven (een nep documentaire waarin mijn vrienden over me vertellen alsof ik pas overleden ben) en Untitled Selfportrait (een avant-gardistisch beeld van een jongere ik, geschoten op VHS) moet ik nu met weer iets heel anders komen. Dat anders ga ik nog uitzoeken, maar iets zegt me dat ik met animatie en acht millimeter camera’s wil gaan werken. Het ligt eraan hoeveel tijd ik daarvoor heb, maar na een inspirerende analyse van Fuji heb ik onwijs veel zin dat uit te zoeken.

2. De Hel, Dat Zijn De Anderen (werktitel)
Dan heb ik tot halverwege januari de tijd om te werken aan een korte speelfilm waarin de film inhoudelijk centraal moet staan en de vorm daar aan toe moet voegen. Of iets in die richting. Ik schoot een boeken- en filmkennende vriend van me te hulp die mij vervolgens naar huis stuurde met Sartre’s Met Gesloten Deuren. Het betreft een theaterstuk waarin drie personages voor eeuwig met elkaar in een kamer opgesloten zitten. Die kamer en dat eeuwige samenzijn portretteert de hel. Het boekje greep me meteen naar mijn keel en ik voor ik het wist hing ik met die vriend aan de telefoon om afspraken te maken over de adaptatie, die nu redelijk onderweg is.

3. Nonexistence
De derde ligt wat verder weg en de zekerheid daarvan wordt steeds dunner. Het originele plan was een korte speelfilm te maken omtrent een jongen die alleen op de wereld, zonder enig doel, ronddwaalt, lijdend aan zijn ziekte. Het project werd grootser en ambitieuzer en zodoende opzij geschoven tot de Zomer van 2009. Ochtenden waar het nog ligt is laten zich prima gebruiken voor de illusie van leegte, wist Danny Boyle ons te vertellen op de commentaartrack van 28 Days Later (de film waaruit het project ontstond, zo’n 3 jaar geleden).

4. Ongetiteld Eindproject (werktitel)
Mijn eindproject is nog weer wat verder van nu verwijderd, maar dat neemt niet weg dat ik er niet over mag denken. Het wordt iets met een jongen die zijn leven heeft toegewijd aan (het maken van) avant-garde films en helemaal doordraait door zijn filosofie “Wat is zien? Wie heeft ons geleerd om te kijken”. Het is erg vaag allemaal.

Een kleine update van films die ik zoal de laatste tijd heb mogen aanschouwen.

Star Wars (Lucas, 1977)

De film die ik vroeger nooit zag. Om de een of andere reden kwam ik een week te laat erachter dat SBS6 weer eens de trilogie uitzond. Zodoende was ik pas 17 toen ik voor de eerste keer het ontstaan verhaal van de nieuwe republiek zag. Twee jaar later, nu dus, was ik er aan toe om deze nogmaals te bekijken. Opvallend is hoe tijdloos de film nog steeds voorkomt. Het is een prachtig episch spektakel dat zijn charme verkrijgt door de duidelijke low-budget opzet. Daarbij viel het me heel erg mee hoe iedereen acteerde, want waar in de nieuwe trilogie iedereen kon vervangen worden met een houten plank, zijn de emoties in Star Wars goed uitgebalanceerd. Natuurlijk schort er van alles aan, met name het geluid is onwijs slecht, maar blijft het een klassieker van een plank onder de bovenste.
8.0/10

Coffy (Hill, 1973)

De introductie tot het Blaxploitation genre had ik al ondervonden toen ik Sweet Sweetback’s Badasssss Song zag, maar in feite had die een te avant-gardistisch uiterlijk om een goede indicatie te krijgen. Coffy was dus een mooie tweede binnenkomer en god, wat heb ik genoten. Feminisme heerst binnen de film als we voorgesteld worden aan de junkie hatende en rondborstige negerin Coffy. Haar motief is haar minderjarige zusje die het geld onwillig opmaakte aan drugs en Coffy zal hoe dan ook iedere junk van de straat vegen. Wat volgt is een berg seksuele spanning en heerlijke actie dat zijn weerga niet kent. De muziek is lekker campy en de film verliest daardoor een ontoepasselijk serieuze ondertoon. Ondertussen wordt het eerder genoemde feminisme prachtig neergezet in scènes als de catfight tussen Coffy en een viertal hoeren, terwijl de mannen machteloos naar hun ontblote bovenlichamen staren. Het is echt een film om van te genieten vanwege zijn foutheid, maar tegelijkertijd zit het allemaal onwijs sterk in elkaar.
8.5/10

Dead or Alive: Hanzaisha (Miike, 1999)

Miike stelde me al eerder teleur met het fenomeen Ichi the Killer, zijn vermeende gruwelheden kwamen niet eens in de buurt van wat ik ervan verwachte. In bepaalde scènes weet Dead or Alive het toch nog wat verder te schoppen en dat levert boeiende momenten op (een vol heroïne gespoten hoer wordt verdronken in haar eigen stront, damn), maar alweer put het nergens echt kracht uit. Het begin deed me denken de Over the top stijl van Baz Luhrman en op dat tempo was de film onwijs tof geworden. Maar al snel zakt het in en verteld DOA het verhaal van de twee uitersten binnen het wetsysteem: een politieagent in een vervallen gezin en een jonge opkomende gangster die niet snel bang te maken is. Beide gaan ze op een frenzy om hun taken te voldoen, maar door het omlaag geschroefde tempo is het nauwelijks interessant om naar te kijken. Neem daarbij een onwijs lelijke cinematografie en kleurcorrectie en je kan gerust zeggen dat ik me grotendeels verveeld heb. Dan pakt Miike het hele zooitje bij elkaar en laat het eindigen in de vreemdste en meest offbeat finale die ik ooit heb gezien. Achtergelaten door een totale overmeestering van desoriëntatie is er nog wel een goed woord te spreken over dit vehikel, maar blijft het grootste gedeelte van de film oninteressant en ronduit saai.
6.0/10

Ik heb besloten mijn bibliotheekpas niet meer te gebruiken en vind dat ik daar een uitstekende reden voor heb. Altijd als ik iets leen breng ik het terug op het moment wanneer mensen er geïrriteerd van raken. Dan krijg je altijd boze gezichten en ogen en ik houd daar niet zo van. Het nadeel van de bibliotheek is dat zij je alleen een briefje ter herinnering sturen. Ondertussen voert men een geldbedrag op die de afwezigheid van de geleende boeken zou moeten goedpraten. Dan sta ik weer voor de kassa, een beetje rood aangelopen, te vertellen dat ik een boek bent kwijt geraakt toen ik een tas in de trein liet liggen. “Vandaar dat de boete zo onfatsoenlijk hoog is mevrouw.”

“Dat verklaard wel het één en ander, maar 37,50 is wel heel veel hè, meneer?”

“Klopt.”

Vaak ben ik dan eventjes stil om wat onzeker en eventueel schattig over te komen wanneer ik vervolg met: “Mag ik dan nog wel wat boeken lenen?”

“Nee, meneer, u bent ver voorbij het limiet.”

Ik kijk zo geschrokken als ik maar kan. Dan graai ik in mijn portemonnee die praktisch leeg is.

“Wat is het limiet dan?”

“Dat is sinds vorige week veranderd in 5 euro.”

Er volgt een oprechte teleurstelling en ik mompel dan iets van “Ik had nog wel tien euro.”

Daarbij houdt mijn vriendinnetje niet zo van de bibliotheek. Ze vind het leuk dat ik lees, ze doet het immers zelf ook, maar de bibliotheek is zo’n imponerend gebouw dat altijd ruikt naar het ziekenhuis en het is er ook veel te warm.
Ik koop mijn boeken liever in winkels en op de markt. Zoals afgelopen donderdag, toen ik deelnam aan de pullendag in Hoogeveen (cru gezegd een dag om onze commerciële onrust helemaal te laten gaan) en ik voor 5 euro een roman van Douglas Coupland, een roman van Haruki Murakami en een novelle van Mark Z. Danielewski meenam. Op die manier vult mijn kast zich met meer dan alleen oude videogame consoles en DVD’s, maar stiekem vind ik het leuker dat mensen denken dat ik vet slim ben. Eigenlijk heb ik nog helemaal niet zoveel boeken gelezen.

In mijn hoofd zit nu het zinnetje “Aan mijn vaste bezoekers”, maar gezien ik geen idee heb wie mijn blog dagelijks of wekelijks bezoek (door de afwezigheid van een reactie-systeem) lijkt me dat een beetje ongepast. In plaats daarvan zal ik beginnen met “Vernieuwing Drie” gezien dit alweer de derde keer is dat mijn blog een ander uiterlijk heeft. Leuk is daarbij dat niets meer via plaatjes gaat en alles HTML/CSS is. Iets waar ik overigens best trots op ben. Het kleurrijke thema was overigens geen gemoedstoestand-keuze, maar geheel voortgekomen uit een designvol oog.

Verder is er een nieuwe pagina ontstaan die nu tussen het Portfolio en het Blog Archief staat. In feite spreekt de titel voor zichzelf, maar ik moet er toch eventjes aan toevoegen dat die pagina nog een flinke update gaat krijgen doormiddel van plaatjes en hopelijk ook nog een uitleg waarom ik die films nou zo verdomd goed vind. Probeer het in ieder geval in de gaten te houden.

Edit: en dit werd een kleine week later helemaal ontkracht.